یازدهمین فصل از یازده دقیقه

فصل یازدهم

ماریا تنها انتظار داشت با كسی مشورت كند كه اطلاعاتی در مورد امكان انجام دادن این كار به او بدهد . ولی پس از حرف زدن با دخترك ، دریافت احساسی به او القا شده است كه مجبور است هر چه زودتر تصمیم بگیرد ... احساس ناامیدی ...

-         خیلی خوب است همین امروز شروع می كنم .

به دخترك اعتراف نكرد كه از روز گذشته شروع كرده است ، صاحب كلوپ كه معلوم شد «‌ میلان » نام دارد ، نزد ماریا آمد .

-         لباس زیر داری دختر خوشگل ؟

هرگز كسی چنین سؤالی از ماریا نپرسیده بود ... نه دوستان پسر و دخترش ، نه مرد عرب و نه حتی غریبه ها ؛ ولی انگار زندگی كردن در آن سرزمین ، به این گونه بود : مستقیم بر سر اصل مطلب رفتن ...

-         زیرپوش آبی روشن پوشیده ام ...

-         فردا ست مشكی و جوراب ساق بلند بپوش . یكی از قوانین این مكان درست لباس پوشیدن است .

میلان با توجه به تازه كار بودن ماریا ، بدون از دست دادن فرصت ، سایر قوانین را هم برایش شرح داد .

كوپاكابانا باید مكانی آبرومند باشد ، نه عشرتكده . مردان به این مكان وارد می شوند و انتظار دارند دختر یا زنی بدون همسر و همراه پیدا كنند . اگر از جمله مشتریان ویژه محسوب نشود و معشوقی انحصاری نداشته باشد ، به سوی یكی از دختران حاضر در آنجا می آید و می پرسد چیزی برای خوردن یا نوشیدن می خواهد یا نه ... دختر می تواند به آن سؤال ، پاسخ مثبت یا منفی بدهد . در عین حال بیشتر از یك بار پاسخ منفی دادن مجاز نیست . اگر پاسخ مثبت باشد ، می تواند نوعی كوكتل میوه انتخاب كند كه از سایر خوردنی ها گرانتر است . نوشیدن مشروب الكلی مجاز نیست و نباید مشتری در انتخاب نوع نوشیدنی نظر خود را تحمیل كند . دعوت احتمالی به رقصیدن ، باید حتما پذیرفته شود . معمولا مشتریانی كه به آنجا می آیند ، شناخته شده هستند ، ولی در مورد مشتریان ویژه ، هیچ محدودیتی نیست . ماموران بهداشت هر ماه برای آزمایش تندرستی دختران به كوپاكابانا می آیند تا مانع سرایت بیماری های مقاربتی به دیگران شوند . استفاده از داروهای ضد بارداری ، اجباری است ؛ هر چند برای كنترل این كار مسؤولی وجود ندارد . هرگز نباید رسوایی به بار آید .

میلان ازدواج كرده و پدر خانواده بود . نگرانی زیادی در مورد نحوه ی اداره كوپاكابانا ، آبروی خانوادگی و خوشنامی محل كار خود داشت . او توضیحات دیگری نیز داد .

پس از پایان رقص ، بر سر میز باز می گردند . مشتری برای این كه حرفی   بزند ، دختر را به هتل محل اقامت خود دعوت می كند . قیمت پذیرش دعوت ، سیصد و پنجاه  دلار است كه پنجاه دلار آن به عنوان پول میز نصیب میلان می شود . این شغل كاملا قانونی است و دارندگان مدرك قضایی ، هرگز در آینده متهم به از بین بردن بكارت دختران و زنان برای رسیدن به اهداف سودجویانه نمی شوند ...

ماریا كوشید اعتراض كند :

-         ولی من هزار فرانك گرفتم ... برای ...

صاحب كلوپ كه می خواست برود ، با شنیدن حرف های ماریا ایستاد .

دختر برزیلی كه طرف مشورت آن ها بود ، بلافاصله دخالت كرد :

-         شوخی می كند !

آن گاه به ماریا نزدیك شد و با زبان پرتغالی و لحنی خوش آهنگ گفت :

-         این میخانه ، گرانترین مكان تفریحی در ژنو است . دیگر چنین ادعایی نكن ! او قیمت این چیز ها را می داند . به خوبی آگاهی دارد كه هیچ كس برای رفتن به بستر با یك زن ، هزار فرانك نمی پردازد ... البته غیر از مشتریان ویژه ، تازه به شرطی كه كسی خوش اقبال و ماهر باشد .

نگاه میلان كه از اهالی یوگسلاوی بود و در مدتی بیشتر از بیست سال در آن مكان زندگی می كرد ، هر گونه تردید در مورد سخنان دخترك را از بین می برد . صاحب كلوپ با قاطعیت گفت :

-         قیمت سیصد و پنجاه فرانك است ! ...

چگونه این رویداد ها را می توان توجیه كرد ؟ نخست رنگ لباس های زیر را می پرسند و بعد قیمت بدن را تعیین می كنند . ( وای بر چنین بندگانی و نفرین خداوند بر آن ها  ‌!! )  

ماریا برای اندیشیدن ، فرصتی نیافت ، زیرا میلان قوانین دیگری را نیز خاطرنشان كرد.

كسی نباید دعوت به خانه یا هتل های كمتر از پنج ستاره را قبول كند . اگر مشتری جایی برای بردن دختر نداشته باشد ، می توان به او پیشنهاد كرد به هتلی در نزدیكی كوپاكابانا بروند ، البته همیشه با تاكسی ... زیرا  سایر زنان در روئه دوبرونه ، نباید قیافه مشتری یا دختر را ببینند .

ماریا این بخش از سخنان میلان را نپذیرفت . می دانست دلیل واقعی این پنهان كاری ، ترس از رفتن به كلوپی دیگر و دارای شرایط بهتر است ، ولی افكار خود را بر زبان نیاورد ، زیرا در بحث در مورد قیمت ، نتیجه ی اظهارنظر شخصی را دیده بود .

-         یك بار دیگر تكرار می كنم . باید رفتارت همچون رفتار پلیس ها در فیلم باشد ... یعنی در موقع كار كردن ، هرگز نباید مشروب بنوشی . خوب  ، من می روم ... كار تو از لحظاتی دیگر آغاز می شود ...

دختر برزیلی به زبان پرتغالی به او گفت :

-         از او سپاس گذاری كن !  

ماریا سپاس گذاری كرد . میلان لبخند زد و دوباره به پند و اندرزهایش  ادامه داد :

-         راستی ، چیزی را فراموش كردم ... از زمانی كه سفرش نوشیدنی می دهی تا هنگام خروج ، نباید بیشتر از چهل و پنج دقیقه طول بكشد . در سوییس ، هر جا بروی ساعت می بینی . بنابراین همه مردم ساكن در این كشور ، حتی اهالی یوگسلاوی و برزیل هم یاد می گیرند به وقت احترام بگذارند . یادت باشد كه من شكم فرزندانم را پولی كه از این راه و از طریق امثال تو به دست می آورم ، سیر می كنم .

در همان حال كه قوانین را یادآوری می كرد ، یك لیوان آب معدنی لیمویی و گازدار ، به ماریا داد و به این ترتیب به راحتی از تعارف كردن یك لیوان جین صرف نظر كرد.           

 

 

 

 

 

 

 

 

 

۲۰ اسفند

امروز ۲۰ اسفند روز تولد من

 عكس بزرگتر تقدیم به همی آنهایی که مسعود هستند

ترجمه ۱۱ دقیقه از سر گرفته شد!!!!

فصل دهم

روز بعد از مؤسسه به او زنگ زدند . آنها در مورد موضوع مطرح شده در ملاقات با مرد عرب و زمان برگزاری شو لباس پرسیدند و دلیل پرسش خود را گرفتن كمیسیون ذكر كردند . ماریا پاسخ داد كه همان مرد عرب با آنها تماس خواهد گرفت و بلافاصله به این نتیجه رسید كه آن ها در مورد روابط او با مرد عرب ، چیزی نمی دانند .

به كتابخانه رفت و سراغ كتاب های مربوط به روابط جنسی را گرفت . تصمیم جدی گرفته بود كه به آن كار بپردازد و به خود قول داده بود تنها برای یك سال این شغل را ادامه بدهد . در واقع با چنین كاری به صورت حرفه ای آشنایی نداشت . بنابراین مجبور بود نخست چگونگی ارتباط با جنس مخالف ، لذت بخشیدن  و در ازای آن پول دریافت كردن را یاد بگیرد .

مسئول كتابخانه به او گفت كه تعداد اندكی كتاب در این مورد دارد ، زیرا آن كتابخانه ، دولتی است . ماریا ناامیدانه فهرست كتاب ها را گرفت ، نگاهی به عناوین آن ها انداخت . از شادی چیزی ننوشته بودند . تنها به  تحریك جنسی مردان ، ناتوانی ، احتیاط و چیز هایی نام برده شده بود كه كمترین استفاده ای نداشت . در عین حال می خواست در مورد سرد مزاجی زنان نیز چیز هایی یاد بگیرد ، زیرا به خوبی می دانست تنها از طریق خود ارضا می شود ، نه برقرار كردن ارتباط با مردان .

لحظاتی بعد به این نتیجه رسید كه نیازی به این مطالعه ندارد ، زیرا در آن یك سال تنها قصد داشت كار كند . از مسئول كتابخانه سپاس گذاری كرد ، از كنار فروشگاهی گذشت و بلافاصله باز گشت و نخستین سرمایه گذاری مربوط به كار خود را انجام داد : خریدن لباسی كه هر بیننده ای را تحریك می كرد . پس از آن به جایی رفت كه آن را روی نقشه پیدا كرده بود ، روئه دوبرونه ، همجوار همان رستوران ژاپنی بود كه روز پیش در آنجا غذا خورد . كلیسایی در ان كوچه به چشم می خورد و تعداد زیادی فروشگاه ساعت كه در ویترین هایشان ساعت های ارزان قیمت گذاشته بودند ، همراه با دیسكو تكهای مشهور ، سرتاسر كوچه را پوشش می دادند . البته در ان ساعت از روز همه آنها تعطیل بودند .

برای قدم زدن به ساحل رفت ، بدون احساس خجالت ، پنج مجله با عكس های سكسی برای مطالعه خرید . اندكی در آنجا به سربرد تا شب  فرا رسید و به روئه دوبرونه  رفت . به صورت اتفاقی به  باشگاه شبانه ای وارد شد كه فضای برزیلی را تداعی می كرد . شاید به دلیل نام آن بود : كوپاكابانا !

هر گز چنان احساس خوشی در زندگی نداشت . شاد بود و احساس می كرد تجربه ای بسیار با ارزش كسب كرده است .

مسئول باشگاه در پشت پیشخوان لیوان می شست . با دیدن ماریا با لحنی كه به صورت سؤالی نبود ، گفت :

-         به دنبال كار می گردی . . .

چند میز و چند مبل چسبیده به دیوار و یك محوطه رقص در آن به چشم می خورد .همه چیز طبیعی نشان می داد . صاحب كلوپ ادامه داد :

-         . . . برای كار كردن در اینجا باید اجازه نامه ی رسمی داشته باشی ...

ماریا اجازه نامه را نشان داد و لحن مرد آرام تر شد .

-         تجربه داری ؟

دخترك نمی دانست چه بگوید . اگر پاسخ مثبت می داد ، ممكن بود مرد بپرسد كه در كجا كار می كرده است و اگر پاسخ منفی می داد ، ممكن بود استخدام نشود .

-         در حال نوشتن كتاب هستم ! ...

مرد می دانست كه او دروغ می گوید ، ولی وانمود كرد كه  حرفهایش را قبول دارد .

-         پیش از این كه تصمیم بگیری ، با یكی از دخترانی كه در اینجا كار می كنند ، حرف بزن . هر شب لااقل شش دختر برزیلی در این كلوپ جمع می شوند و تو می توانی در مورد شرایط كار از آن ها سؤال كنی .

ماریا می خواست بگوید به توصیه های دیگران اهمیت نمی دهد ، ولی مرد او را تنها گذاشته و رفته بود ، بدون اینكه حتی یك لیوان آب تعارف كند .

دختران به تدریج وارد می شدند . صاحب كلوپ به آن ها توصیه می كرد كه با ماریا حرف بزنند ، ولی انگار هیچ كدام از آنها حوصله انجام این كار را نداشت . صدای موسیقی برخاست . چند ترانه برزیلی نواخته شد ... آه ... آنجا كوپاكابانا بود ... دختران دیگری كه ظاهرشان نشان می داد آسیایی هستند ، وارد شدند . پس از آنها نیز دختران دیگری آمدند كه انگار از اهالی كوهستان های پر برف و زیبای حومه ی ژنو بودند .

سرانجام پس از دو ساعت انتظار كشیدن ، تشنگی ، دودكردن سیگار و اندیشیدن به این كه چرا به آنجا آمده و تصمیم اشتباه گرفته است و خشمگین از بی تفاوتی صاحب كلوپ و سایر دختران ، یك دختر برزیلی نزد ماریا آمد .

- چرا اینجا رو انتخاب كردی ؟

ماریا می توانست باز هم در مورد نوشتن كتاب حرف بزند ، یا همان كاری را بكند كه در مورد كرد ها با خوان میرو كرده بود ، یعنی واقعیت را بگوید .

-         به خاطر اسم .... نمی دونم از كجا شروع كنم . همین طور نمی دونم می خوام شروع كنم یا نه ...

به نظر می رسید كه دخترك از صراحت لهجه ماریا شگفت زده شده باشد . جرعه ای از شرابی كه شباهت زیادی به ویسكی داشت ، نوشید . به موسیقی برزیلی گوش داد ، در مورد احساس غربت حرف زد .

دخترك كه متوجه شد ماریا هنوز قصد رفتن ندارد ، گفت :

-         در اینجا باید از سه قاعده پیروی كنی : نخست عاشق كسی كه با او سكس انجام می دهی نشوی  ... دوم به وعده ها و قول های كسی اعتماد نكنی و همیشه پول را اول بگیری ...  و سوم مواد مخدر مصرف نكنی ...

مكثی كرد و افزود :

-         از همین الان شروع كن ... اگر امروز بدون پیدا كردن مشتری به خانه بروی ، حتما در مورد تصمیمی كه گرفته ای ، دوباره و بادقت بیشتر فكر خواهی كرد و دیگر جرات بازگشتن به این مكان را نخواهی داشت.